Postduivenvereniging PV de Zwaluw Oudewater

 

John van Miltenburg

Geen tijd voor de duivensport?

Lees het verhaal van John van Miltenburg, Anton van Veenendaal en Roy de Jonge. 

Natuurlijk weten we allemaal dat de hedendaagse levenstijl er ťťn is met veel en hard werken, weinig tijd voor de medemens. Mede door deze tendens in onze samenleving is de duivensport aan het vergrijzen en in ledental gaan we achteruit.

 Kan het dan niet anders ingevuld worden?

Ik ga u voorstellen aan een 3-tal duivenmelkers, die elkaar dusdanig stimuleren, dat er naast hulp bieden er een vriendschap ontstaat, hoe men in de maatschappij staat en de duivensport bedrijft.

John van Miltenburg

John , begin 50, en werkzaam als vestiging manager bij de Praxis in Woerden. Zijn drukke werkzaamheden en gezinsleven, maken het hem niet mogelijk om zich voor 100% in te zetten voor de duivensport dusdanig dat hij met de vluchten mee kan doen.

In zijn jeugd begonnen met sierduiven en later kweker van kanaries en andere tropische vogels, deed hem enkele jaren geleden beginnen met duiven te houden puur en alleen voor de hobby. Het moesten mooie sierduiven worden, maar zijn zwager bood hem aan een paar postduiven van hem te accepteren en zodoende getracht het duivenvirus over te brengen.

En dit lukte, inmiddels zitten er in zijn hok een 8-tal kweekoppels van hoofdzakelijk Verbart x Smeulders-bloed.

Anton van Veenendaal

Duivenmelker sinds een 10-tal jaar, waarbij voorheen hij druk doende was met het opvoeden van zijn kinderen, maar tevens werkzaam bij de vrijwillige brandweer, houder van paarden en in december kan Sint Nicolaas beroep op hem doen als hulp Sint.

Door zijn vriend Geert Strijker is zijn interesse gewekt en via hem kwamen dan ook de eerste duiven.

Als service monteur bij Ziegler brandweertechniek is Anton soms dagen van huis en zou het voor hem onmogelijk zijn om de duivensport te kunnen beoefenen. Met vallen en opstaan is Anton is eerste jaren geholpen door Geert Strijker en toen Roy de Jonge eens op een bewuste zaterdag bij een wedvlucht kwam kijken en het contact klikte tussen Roy en Anton werden de eerste stenen gelegd die tot op de dag van vandaag nog werkzaam is. Ook zijn vrouw helpt inmiddels op het hok daar wanneer dat nodig is.

Hoe gaat dat dan?

Ieder jaar krijgt John een aantal ringen van onder andere Anton van Veenendaal. Er wordt tijdens een telefonisch overleg afgesproken hoeveel jongen er naar Anton in Midwolda moeten komen. John gaat in De Meern de duiven op de afgesproken datum koppelen en de jongen duiven worden gehaald of gebracht zodra ze zichzelf kunnen redden. John maakt mooie stambomen en Anton voegt de jongen bij zijn eigen jonge duiven.

Tijdens de groei, africhting en vluchten wordt er telefonisch maar ook via e-mail de verrichtingen van de duiven door gebrieft aan John. Door John op de hoogte houden van de verrichtingen van zijn gekweekte jongen, blijft John betrokken bij de duivensport en kan hij ook zien of hij zijn eigen kolonie op een goed niveau heeft en indien nodig zich zou moeten versterken met andere duiven.

Roy de Jonge

Als eerder genoemd, een 14-jarige jongen die zeer geÔnteresseerd is in de duivensport en sinds de bewuste ontmoeting met Anton hoksoigneur is op de hokken op de van Niesoordlaan in Midwolda. Anton geeft Roy veel vrijheid en geeft verantwoordelijkheden. Niet alleen de hokken schoonmaken, maar ook meebeslissen in het koppelen van de duiven, meelaten denken over de aangewezen duiven, duiven inkorven, maar ook serieus naar zijn ideeŽn luisteren. Inmiddels is Roy zo enthousiast geraakt, dat op zijn eigen woonadres er ook een duivenhok staat en de eerste jongen van Anton naar Roy zijn verhuisd. Afgesproken is dat Roy de hokverzorging door blijft gaan met de  hokverzorging bij Anton, totdat Anton in de Vut gaat. Anders zou Anton de duivensport niet of nauwelijks meer uit kunnen oefenen. Dit is toch een prachtig gebaar van een jonge jongen?

Heeft dit concept resultaat?

Jazeker, een 3-tal duivenliefhebbers die elkaar helpen de duivensport uit kunnen blijven oefenen.

Op sportief vlak, 2e aangewezen en 2e onaangewezen midfond,sterk op de natour het hele seizoen boven de 50% prijs en met voornamelijk duiven van John deelgenomen aan de tentoonstelling.

Voor 2007 zijn er een 5-tal ďMiltiduivenĒ die in het weduwnaarshok hun opwachting gaan maken om de strijd aan te gaan met de duivenliefhebbers uit de buurt.

Ook zullen er nakomelingen van deze Miltiduiven naar Roy gaan en ook dan zullen de resultaten weer doorgebeld en doorgemaild worden.

Zijn er meer van deze voorbeelden?

Natuurlijk zullen er meer voorbeelden zijn van liefhebbers die mogelijk zelf niet met de vluchten mee kunnen of willen doen, maar toch op een bepaalde manier met de duivensport betrokken zullen zijn. Als u een mooi verhaal heeft laat mij dit dan weten, via de redactie van het Spoor de kampioenen.

Conclusie van de schrijver

Er zijn mogelijkheden genoeg om met de duivensport bezig te zijn. We moeten als duivenmelker ook zelf openstaan voor ideeŽn om onze geliefde duivensport zo positief mogelijk te positioneren naar de buitenwacht toe.

We zullen het binnen de duivensport niet enkel en alleen moeten hebben van het schooljeugdproject, maar ook naar andere mogelijkheden.

Misschien moeten we eens op de 50PLUS beurs gaan staan  en ons als duivensport daar profileren.

Geery van Huisstede

 

.